✍️فرانک صادقی/ درمانگر و مشاور کودک و خانواده
امروز حین خرید #روزنامه از یک کیوسک روزنامه فروشی تصویر ماردین لطفی نوجوان توانمند روانسری را روی صفحه اصلی دیلی باختر دیدم……
خبر دارم ماردین لحظه هایش در مسیر کسب دستاوردهایش می گذرد و از اتلاف وقت دوری می جوید. پیام ماردین به همه نوجوانان این است من می توانم! تو می توانی! همه می توانیم نخبه باشیم اگر از مسیرمان کنار بروند….! اگر به ما فرصت بدهند….
بر طبق نظربه #روانی_اجتماعی #اریک_اریکسون یکی از مراحل رشد انسانها #هویت در برابر #سردرگمی_نقش است در نظریه اریکسون در این مرحله طبیعی رشد؛ تلاش برای کسب استقلال و هویت شخصی در نوجوانان رخ می دهد. اما اگر در این مرحله با چالش‌هایی در تعریف خود و جایگاهشان در جامعه مواجه شوند ممکن است با تضادها و ابهامات مختلفی درباره نقش‌ها و اهدافشان روبرو شوند که می‌تواند به سردرگمی و عدم تعهد منجر شود در این دوران فشار گروه‌های همسالان و تأثیرات رسانه‌ها به میزان بسیار زیادی می‌تواند بر هویت‌یابی آنها تأثیر بگذارد. زیرا این دوره(نوجوانی) خود با چالش‌هایی مانند افسردگی، اضطراب و مشکلات خانوادگی همراه است.
واقعیت این است همینطور؛ باور و رفتار یک ارتباط دوسویه است ماردین لطفی به خودباوری رسیده است اما موانعی می تواند رفتار و مسیر رشد و پیشرفتش را تضعیف یا منحرف نماید یکی از این موانع تشویق بدون حمایت است که می‌تواند به نتایج منفی منجر شود زیرا اگر تشویق بدون پشتوانه و حمایت واقعی باشد، ممکن است به عنوان فریب تلقی شود و اعتماد فرد را کاهش دهد. این نوع تشویق می‌تواند باعث وابستگی به عوامل بیرونی شود و انگیزه‌های درونی را کاهش دهد زیرا فرد ممکن است احساس کند که تشویق‌ها صرفاً برای کنترل یا تأثیرگذاری بر رفتار اوست؛ نه برای قدردانی واقعی از تلاش‌ها و دستاوردهایش.
بنابراین پاداش یا وعده ها بایستی بلافاصله پس از انجام رفتار ارائه شوند تا ارتباط بین رفتار و پاداش تقویت شود.
تقویت های انفجاری و توجه های ناگهانی و بی توجهی به دنبال آن کودکان و نوجوانان را در معرض رفتارهای نمایشی و خودشیفتگی قرار می دهد چنین افرادی در بزرگسالی تلاش می کنند از دیگران تعریف و توجه دریافت نمایند. بطور کلی تشویق و تقویت های نامنظم از طرف والدین، معلم و مقام های دولتی زمینه رفتارهای نمایشی و رفتارهای آسیب زا برای کشف شدنِ بدون تلاش می گردد بطور مثال قطع ناگهانی یک تشویق می تواند موجب توقف فکر و تجارب، تضعیف لرنینگ ها و در نهایت خاموشی کورتکس شود در نتیجه با ادامه این روند چنین افرادی دچار فروپاشی اخلاقی و آسیب های روانی غیر قابل جبران می گردند. بنابراین هر یک از ما در برابر انتخاب هایی که می کنیم مسئولیم! مسئول به ثمر رساندن انتخاب هایمان.